Rame Batin, Anteng Jaba: Lelaku Jawa Menuju Kedamaian
Rame Batin, Anteng Jaba: Lelaku Jawa Menuju Kedamaian
Sepi Tanpa Sepi: Rame Ing Batin, Anteng Ing JabaSepi iku ora tansah ateges sunyi saka swara. Sepi iku ora mung swasana kang ora ana uwong. Sepi kang sejati iku rasa batin kang wus ora gumantung marang rame njaba. Lan kadang, justru ing tengahing rame, kita bisa nemokake “sepi” kang paling jeru.Wong kang nglakoni laku batin, wus ora maneh mbedakake sepi lan rame miturut kuping. Nanging mbedakake kanthi rasa. Sepi tanpa sepi, iku nalika wong katon meneng, nanging sajroning ati ana gumregah rasa kang ora bisa diterangake mawa tembung. Iku dudu rame kang sumeleh, nanging rame kang wus bisa ditampa lan didum.Ing budaya Jawa, rame ing batin, anteng ing jaba iku lakuing wong waskita. Amarga njaba iku mung bayangane rasa. Yen rasa wis anteb, njaba ora bakal goyah. Yen batin wis rame karana kasadaran, njaba ora bakal dadi ancaman.Laku iki ora bisa dipelajari saksasi, nanging kudu dilakoni. Wektu meneng, semedi, ora mung kosong. Nanging mengkone isen-isen karo kawigaten. Ngresapi napas, ngrungokake rasa, ngerteni suwara batin kang alon, nanging tembus nganti njeroning urip.Rame ing batin iku tandha anane urip. Batin kang wus ora sepi, yaiku batin kang makarya. Nanging ora sembrana. Batin kang rame nanging wus bisa ditata, iku kang ngasilake “anteng” sejati. Dudu anteng merga ora mikir, nanging anteng merga wus ora kaget karo pikirane dewe.Saben uwong duwe rame dewe-dewe: rasa salah, was-was, seneng, gelo, kangen. Nanging ora kabeh uwong gelem lungguh sakmadya karo rasa-rasa kuwi. Wong kang wani lungguh, ngerti yen kabeh rasa iku mung mampir. Lan rasa iku dudu awake dhewe.Sepi tanpa sepi iku kaprigelan nyawang rame minangka sekadar kedadeyan, dudu pusat perhatian. Dadi awakmu bisa tetep anteng, sanajan dunia njaba njerit.Lan nalika wis tekan titik iku, kawruh bakal tuwuh tanpa guru, lan rasa bakal ngajari urip tanpa pamrih. Mangkono lahir laku sejati: urip kang ora ngoyak sepi, nanging nemu sepi sejati saka jerone rame.
PROMPT : Sepi Tanpa Sepi: Rame Ing Batin, Anteng Ing JabaSepi iku ora tansah ateges sunyi saka swara. Sepi iku ora mung swasana kang ora ana uwong. Sepi kang sejati iku rasa batin kang wus ora gumantung marang rame njaba. Lan kadang, justru ing tengahing rame, kita bisa nemokake “sepi” kang paling jeru.Wong kang nglakoni laku batin, wus ora maneh mbedakake sepi lan rame miturut kuping. Nanging mbedakake kanthi rasa. Sepi tanpa sepi, iku nalika wong katon meneng, nanging sajroning ati ana gumregah rasa kang ora bisa diterangake mawa tembung. Iku dudu rame kang sumeleh, nanging rame kang wus bisa ditampa lan didum.Ing budaya Jawa, rame ing batin, anteng ing jaba iku lakuing wong waskita. Amarga njaba iku mung bayangane rasa. Yen rasa wis anteb, njaba ora bakal goyah. Yen batin wis rame karana kasadaran, njaba ora bakal dadi ancaman.Laku iki ora bisa dipelajari saksasi, nanging kudu dilakoni. Wektu meneng, semedi, ora mung kosong. Nanging mengkone isen-isen karo kawigaten. Ngresapi napas, ngrungokake rasa, ngerteni suwara batin kang alon, nanging tembus nganti njeroning urip.Rame ing batin iku tandha anane urip. Batin kang wus ora sepi, yaiku batin kang makarya. Nanging ora sembrana. Batin kang rame nanging wus bisa ditata, iku kang ngasilake “anteng” sejati. Dudu anteng merga ora mikir, nanging anteng merga wus ora kaget karo pikirane dewe.Saben uwong duwe rame dewe-dewe: rasa salah, was-was, seneng, gelo, kangen. Nanging ora kabeh uwong gelem lungguh sakmadya karo rasa-rasa kuwi. Wong kang wani lungguh, ngerti yen kabeh rasa iku mung mampir. Lan rasa iku dudu awake dhewe.Sepi tanpa sepi iku kaprigelan nyawang rame minangka sekadar kedadeyan, dudu pusat perhatian. Dadi awakmu bisa tetep anteng, sanajan dunia njaba njerit.Lan nalika wis tekan titik iku, kawruh bakal tuwuh tanpa guru, lan rasa bakal ngajari urip tanpa pamrih. Mangkono lahir laku sejati: urip kang ora ngoyak sepi, nanging nemu sepi sejati saka jerone rame.
Leave a Reply