Lelaku Jawa: Mengolah Rasa, Menuju Cahaya Batin
Lelaku Jawa: Mengolah Rasa, Menuju Cahaya Batin
“Sajeroning Langit Gana, Urip Iku Laku Mrih Pambudi”Ana ing sajroning jagad kang kadhang mendhung, kadhang padhang, urip tumapak kaya lelampahan tanpa dena, nanging kabeh wis katur ing garis karsaning Hyang. Urip, dudu mung nguripi raga, nanging nguripi rasa. Dudu mung melak, nanging nandur pangrasa. Dudu mung lumaku, nanging nglakoni laku.Wong kang urip tanpa rasa, kaya kebo kang digawa menyang sawah: makarya nanging tan weruh makna. Nanging wong kang urip mawa rasa, iku kaya lintang ing wengi peteng — cilik, nanging nuduhake dalan.Ana kang nyebut, urip iku lelakon. Nanging kang sejati, urip iku laku. Lelakon bisa dipirsani wong liya. Nanging laku, mung bisa dirasa dhewe. Sapa kang laku kanthi tulus, bakal nemokake padhange batin, sanadyan jagad kang ana njaba dadi peteng ndhedhet.Sajeroning langit gana, pikir lan rasa bisa gumuruh kaya guntur lan udan. Nanging wong kang wus manggoni rasa sejati, ora keseret ing gludhug lan kilat, nanging kasile lumaku kanthi lirih, nggenteni wayah.Wong kang waskita ora golek kamulyan, nanging ngudi kawicaksanan. Kamulyan bakal lumebu kaya angin yen ati wus resik lan ora ngoyak. Nanging kawicaksanan kudu diundhuh saka rasa, ditandur ing meneng, lan dipetik ing sawahing batin kang sepi.Saben lelakon urip — sedhih, bungah, gelo, tresna — iku mung layang saka langit. Dudu kanggo dirangkul terus-terusan, nanging kanggo diwaca, dirasa, banjur dilarung maneh menyang sangkan paraning urip.Batin kang wus anteb, iku kang wis nglakoni laku ora mung sepisan, nanging saben enggon napas. Laku iku ora mung anjang-anjangan ing alas utawa petilasan. Nanging laku iku meneng ing tengahing rame, eling nalika kesed, sabar nalika dilecehke, tulus nalika diapusi.Lan ing pungkasane, kawigatenmu marang rasa, iku dalan bali menyang Sang Mahasukma. Kang sejati ora perlu didongengi nganggo tembung, nanging dirasakake mawa rasa.Mila, urip iku ora kanggo ndandani donya, nanging ndandani rasa. Donya iku kaya bayang-bayang; rasa iku cahya sejati. Yen rasamu wus padhang, kabeh bakal cetha, sanajan donya isih peteng.
PROMPT : “Sajeroning Langit Gana, Urip Iku Laku Mrih Pambudi”Ana ing sajroning jagad kang kadhang mendhung, kadhang padhang, urip tumapak kaya lelampahan tanpa dena, nanging kabeh wis katur ing garis karsaning Hyang. Urip, dudu mung nguripi raga, nanging nguripi rasa. Dudu mung melak, nanging nandur pangrasa. Dudu mung lumaku, nanging nglakoni laku.Wong kang urip tanpa rasa, kaya kebo kang digawa menyang sawah: makarya nanging tan weruh makna. Nanging wong kang urip mawa rasa, iku kaya lintang ing wengi peteng — cilik, nanging nuduhake dalan.Ana kang nyebut, urip iku lelakon. Nanging kang sejati, urip iku laku. Lelakon bisa dipirsani wong liya. Nanging laku, mung bisa dirasa dhewe. Sapa kang laku kanthi tulus, bakal nemokake padhange batin, sanadyan jagad kang ana njaba dadi peteng ndhedhet.Sajeroning langit gana, pikir lan rasa bisa gumuruh kaya guntur lan udan. Nanging wong kang wus manggoni rasa sejati, ora keseret ing gludhug lan kilat, nanging kasile lumaku kanthi lirih, nggenteni wayah.Wong kang waskita ora golek kamulyan, nanging ngudi kawicaksanan. Kamulyan bakal lumebu kaya angin yen ati wus resik lan ora ngoyak. Nanging kawicaksanan kudu diundhuh saka rasa, ditandur ing meneng, lan dipetik ing sawahing batin kang sepi.Saben lelakon urip — sedhih, bungah, gelo, tresna — iku mung layang saka langit. Dudu kanggo dirangkul terus-terusan, nanging kanggo diwaca, dirasa, banjur dilarung maneh menyang sangkan paraning urip.Batin kang wus anteb, iku kang wis nglakoni laku ora mung sepisan, nanging saben enggon napas. Laku iku ora mung anjang-anjangan ing alas utawa petilasan. Nanging laku iku meneng ing tengahing rame, eling nalika kesed, sabar nalika dilecehke, tulus nalika diapusi.Lan ing pungkasane, kawigatenmu marang rasa, iku dalan bali menyang Sang Mahasukma. Kang sejati ora perlu didongengi nganggo tembung, nanging dirasakake mawa rasa.Mila, urip iku ora kanggo ndandani donya, nanging ndandani rasa. Donya iku kaya bayang-bayang; rasa iku cahya sejati. Yen rasamu wus padhang, kabeh bakal cetha, sanajan donya isih peteng.
Leave a Reply