Doa Jawa Kuno: Menenangkan Bayi dengan Ilmu Leluhur
Doa Jawa Kuno: Menenangkan Bayi dengan Ilmu Leluhur
Panyuwunan Marang Kaki Among – Nini Among Kang Nglerep Tangis BayiWengi kang padhangé mung sumunar saka lampu sentir, angin alon nggawa ambune pari saka sawah tebih. Ing tengah omah, bayi cilik nangis tanpa kendhat, swarane kaya nyuwara marang jagad sing ora katon. Wong tuwa, kanthi mripat sangsaya sayup nanging atiné tetep wutuh, eling marang piweling simbah:”Yen bayi rewel ora karuwan sababé, panyuwuna marang Kaki Among lan Nini Among.”Ing kapitadosan Jawa, Kaki Among lan Nini Among iku pralambang roh leluhur kang tansah ngrewangi, nglindhungi, lan maringi tentrem marang putu-putuné. Ora kabeh wong bisa krasa, nanging wong tuwa sing ngati-ati marang rasa, ngerti manawa tangis bayi asring dadi pratandha ana gangguan alus utawa rasa ora nyaman sing ora kasat mata.Panyuwunan iki ora nganggo gegemblung upacara, nanging nganggo ketulusan ati. Bayi dilebokaké ing pangkuan, diusap bathuké nganggo tangan sing wus diresiki banyu bening, banjur panyuwunan diucap lirih:”Kaki Among, Nini Among, kawula nyuwun tulung, rawuha, nglindhungi putu cilik iki. Yen wonten sing ngganggu, sumingkira. Yen wonten sing nyekeli, uwalna. Supaya dheweke bisa turu tentrem, kaya kuncup kembang ing pangkuan embun.”Sakwise kuwi, bayi diayem-ayem kanthi alunan swara lirih tembang Jawa tradhisional sing wis kawedar turun-temurun, utawa mung bisikan doa kang nyawiji karo rasa tresna wong tuwa. Ora suwe, tangis dadi lirih, napas bayi dadi landhep nanging ayem. Wong tuwa ngerti, ora mung swara sing nindakake, nanging rasa nyawiji antarane ati wong tuwa, pangayoman leluhur, lan restu saka Gusti kang Maha Wikan.Ing tradisi Jawa, panyuwunan marang Kaki Among lan Nini Among dudu panggilan gaib kang medeni, nanging sambung rasa marang garis keturunan. Iku pangeling yen urip iki ora dhewekan, ana tali batin kang nyambung saka jaman biyèn nganti saiki, saka leluhur nganti bocah sing lagi sinau napas pisanan.Mula, nalika bayi rewel tanpa sebab, wong Jawa ora mung ndeleng saka mripat lahir, nanging uga saka mripat batin. Sebab ana tangis sing mung bisa didemeni karo katresnan, panyuwunan, lan pangayoman saka donya sing ora katon nanging tansah ana.
PROMPT : Panyuwunan Marang Kaki Among – Nini Among Kang Nglerep Tangis BayiWengi kang padhangé mung sumunar saka lampu sentir, angin alon nggawa ambune pari saka sawah tebih. Ing tengah omah, bayi cilik nangis tanpa kendhat, swarane kaya nyuwara marang jagad sing ora katon. Wong tuwa, kanthi mripat sangsaya sayup nanging atiné tetep wutuh, eling marang piweling simbah:”Yen bayi rewel ora karuwan sababé, panyuwuna marang Kaki Among lan Nini Among.”Ing kapitadosan Jawa, Kaki Among lan Nini Among iku pralambang roh leluhur kang tansah ngrewangi, nglindhungi, lan maringi tentrem marang putu-putuné. Ora kabeh wong bisa krasa, nanging wong tuwa sing ngati-ati marang rasa, ngerti manawa tangis bayi asring dadi pratandha ana gangguan alus utawa rasa ora nyaman sing ora kasat mata.Panyuwunan iki ora nganggo gegemblung upacara, nanging nganggo ketulusan ati. Bayi dilebokaké ing pangkuan, diusap bathuké nganggo tangan sing wus diresiki banyu bening, banjur panyuwunan diucap lirih:”Kaki Among, Nini Among, kawula nyuwun tulung, rawuha, nglindhungi putu cilik iki. Yen wonten sing ngganggu, sumingkira. Yen wonten sing nyekeli, uwalna. Supaya dheweke bisa turu tentrem, kaya kuncup kembang ing pangkuan embun.”Sakwise kuwi, bayi diayem-ayem kanthi alunan swara lirih tembang Jawa tradhisional sing wis kawedar turun-temurun, utawa mung bisikan doa kang nyawiji karo rasa tresna wong tuwa. Ora suwe, tangis dadi lirih, napas bayi dadi landhep nanging ayem. Wong tuwa ngerti, ora mung swara sing nindakake, nanging rasa nyawiji antarane ati wong tuwa, pangayoman leluhur, lan restu saka Gusti kang Maha Wikan.Ing tradisi Jawa, panyuwunan marang Kaki Among lan Nini Among dudu panggilan gaib kang medeni, nanging sambung rasa marang garis keturunan. Iku pangeling yen urip iki ora dhewekan, ana tali batin kang nyambung saka jaman biyèn nganti saiki, saka leluhur nganti bocah sing lagi sinau napas pisanan.Mula, nalika bayi rewel tanpa sebab, wong Jawa ora mung ndeleng saka mripat lahir, nanging uga saka mripat batin. Sebab ana tangis sing mung bisa didemeni karo katresnan, panyuwunan, lan pangayoman saka donya sing ora katon nanging tansah ana.
Leave a Reply